واژه ی پهلوی سنمُرو( Senmurv) نام یکی از موجودات افسانه ای ایران باستان است ( شکل 1 ) . این موجود افسانه ای در کتاب مقدس زردشتیان ، سائنا یا ساینا خوانده شده است . این پرنده دارای سه طبیعت است . در برخی از آثار دوره ساسانی بدن این موجود دارای فلس است ، پنجه سگ یا گربه ای دارد ، زبان آن بیرون از دهان و چنگال مانند است . بالها از شانه ها شروع می شوند و تا بالای سر ادامه پیدا می کنند . و در آخر بدن این موجود زیبای افسانه ای به دنباله ای به شکل پر طاوس ختم می شود . ( شکل 2 ) گفته شده که سنمرو موجودی است نیمه پرنده و نیمه پستاندار که چون پستانداران به فرزند خود شیر می دهد . در بسیاری از آثار ساسانی به صورت ترکیبی از سگ و پرنده ، شیر و پرنده و … کشیده شده است. شبیه این ترکیب ، قبلا در دوران اکدیان بر روی مهر قابل مشاهده است . ( شکل 3 ) کلمه سمنرو را به سگ – مرغ (dog-bird) ترجمه کرده اند . در هنر دوران باستان ترکیباتی از قبیل پرندگانی با سر حیوان ، حیوانات با بدن عقرب دیده می شوند ، ولی در میان آنان ، سنمرو مشخصات خاص خود را دارد . این نقش ، یکی از نقوشی است که از ابتدای دوران ساسانی ، تا ابتدای اسلام دیده می شود و اهمیت و رواج آن در آن دوران انکار ناپذیر است. از این نقش به جز بشقاب به روی پارچه ، و دیوار نگاره های گچی دوره ساسانی نیز دیده می شود ، اما هیچ گاه از آن به عنوان مهر استفاده نشده است . او که دوست انسان و دشمن هر نوع مار و نیروی شیطانی است، بر بالای درختی لانه دارد که دانه های آن بیماری و بدی را از وجود انسان دور می کند و این پرنده عظیم الجثه با هر بار پرواز این دانه ها را به روی زمین پخش می کند .
نوشتن دیدگاه
هنوز دیدگاهی داده نشده است.
آراِساِسِ دیدگاهها شناساگر یکنواخت منبع دنبالک
